Hij, zij en ik
Door: Monirah
Blijf op de hoogte en volg Monirah
28 Februari 2015 | Ethiopië, Addis Abeba
Hij is jong, grappig en heel wijs. Of ik zijn vriend wil zijn en zo ja, wat mijn naam is en voor welke voetbalclub ik ben. Hij is (straat)kind.
Zij is jong, mooi en oogt onzeker. Of ik christen ben en zo ja, of ik wil bidden voor meer klanten zodat zij morgen eten kan kopen – ook voor haar kinderen. Zij is prostituee.
Hij is oud, fatsig en (on)waarschijnlijk rijk. Of ik voor zaken in Addis ben en zo ja, wat voor business ik heb en of ik een visitekaartje kwijt wil. Hij is geile Geert.
Zij is oud, krom en heeft een naar hoesje. Of ik niet wat geld heb en zo nee, dan misschien wel wat te eten voor onderweg naar beneden. Zij is takkendraagster.
Ik ben jong, gezond en eigenwijs. En ik vraag me af of ik me echt bewust ben van mijn medemens en zo ja, hoe ik ervoor kan zorgen dat ik hun verhaal never nooit niet gewoon zal vinden. Ik ben dankbaar.
De afgelopen dagen kwam ik ze allemaal tegen. De anderen en mezelf. Vandaag was een dag vol contrasten.
We bezochten het Nationaal Museum (jawel) en twee van de grootste en bezienswaardige (en ook van de vele) Orthodoxe kerken. Het zijn verzamelplaatsen voor bedelaars en gebedsgangers. Heilige drie-eenheid-kathedraal en Madhane Alem. Buiten kussen de mensen de poort en binnen de dorpels. De een voorzien van prachtige glas-in-lood-ramen, de ander van mooie schilderingen. Groots, dat zijn ze.
Groots is ook de indruk die volgt als we een aantal vrouwen de berg af zien lopen. Je ziet het in de groep. Nee, je hoort het in de groep. Het is namelijk stil. Logisch. We komen de takkenvrouwen tegen met zo’n 60 kilo op hun rug. Een bekend Dorcasproject. Daarover wellicht later nog meer….
Chow
Zij is jong, mooi en oogt onzeker. Of ik christen ben en zo ja, of ik wil bidden voor meer klanten zodat zij morgen eten kan kopen – ook voor haar kinderen. Zij is prostituee.
Hij is oud, fatsig en (on)waarschijnlijk rijk. Of ik voor zaken in Addis ben en zo ja, wat voor business ik heb en of ik een visitekaartje kwijt wil. Hij is geile Geert.
Zij is oud, krom en heeft een naar hoesje. Of ik niet wat geld heb en zo nee, dan misschien wel wat te eten voor onderweg naar beneden. Zij is takkendraagster.
Ik ben jong, gezond en eigenwijs. En ik vraag me af of ik me echt bewust ben van mijn medemens en zo ja, hoe ik ervoor kan zorgen dat ik hun verhaal never nooit niet gewoon zal vinden. Ik ben dankbaar.
De afgelopen dagen kwam ik ze allemaal tegen. De anderen en mezelf. Vandaag was een dag vol contrasten.
We bezochten het Nationaal Museum (jawel) en twee van de grootste en bezienswaardige (en ook van de vele) Orthodoxe kerken. Het zijn verzamelplaatsen voor bedelaars en gebedsgangers. Heilige drie-eenheid-kathedraal en Madhane Alem. Buiten kussen de mensen de poort en binnen de dorpels. De een voorzien van prachtige glas-in-lood-ramen, de ander van mooie schilderingen. Groots, dat zijn ze.
Groots is ook de indruk die volgt als we een aantal vrouwen de berg af zien lopen. Je ziet het in de groep. Nee, je hoort het in de groep. Het is namelijk stil. Logisch. We komen de takkenvrouwen tegen met zo’n 60 kilo op hun rug. Een bekend Dorcasproject. Daarover wellicht later nog meer….
Chow
-
28 Februari 2015 - 23:25
Jany De Bruijn:
Dag Monirah , bedankt.,Bijzonder hoe je, je ervaringen weergeeft . [ ben je Christen] wil je voor me bidden. En de verschillen in kerk gewoonte. ,we in Nederland weinig van afweten. . Deze vrouwen doen ontzettend zwaar werk. dit is onverklaarbaar ,in het westen. Dankbaar dat je mooie cultuur mocht bekijken ,en je leven verrijken. Wens je morgen een gezegende Zondag ,,zal morgen voor je bidden die je liefde omringen. Tot volgend schrijven, ,je bent met Hem nooit alleen. Hartelijke Groet van Jany
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
