Stuiterkwaliteit

De koffie die ik vanochtend dronk was van stuiterkwaliteit. Een stevig bakkie pleur, buna genoemd. Je komt het hier in allerlei verwachte en onverwachte variaties tegen. Gisteren werd me gevraagd of ik ‘spriso’ wilde proberen. Thee onder en koffie boven. Het smaakte als een mislukte ‘espresso’. Doe me dan maar dit bakkie, goed om de laatste voorbereidingsdag mee te beginnen…

Gisteren werd ik er - tussen de diverse reacties op FB door - op gewezen op te moeten passen geluk niet uit bezit af te leiden “Want ook al wonen ze misschien in een lemen hut en hebben misschien weinig te eten of te drinken, zijn velen vaak wel heel vrolijk en goed en hebben een hart van goud en veel zorg en aandacht voor mensen om zich heen.”

Ik kan dit beamen; we kunnen nog veel van de blij- en vrijmoedigheid van Afrika leren! ‬‬‬Meestal lukt het me dan ook wel te relativeren in Afrka, weet ik dat arm (in onze ogen) echt niet altijd arm is en wij westerlingen vaak veel minder rijk zijn dan wij (of anderen) van ons(zelf) denken. Maar hier in Addis loop ik toch meer met een soort van vreemd en niet te plaatsen schuldgevoel, plaatsvervangende schaamte en heel veel vragen rond dan dat ik dat in Kampala, Dar es Salaam of Kigali doe…

Waarom? Juist omdat je hier letterlijk over de zwervers en bedelaars struikelt. Niet alleen in een paar straten, maar door de hele stad! Omdat hier zowel overdag als ‘s avonds vele prostituees rondlopen. Addis kent naar schatting (en die zal wel aan de positieve kant zijn) 150.000 prostituees die voor 0,20 cent hun diensten aanbieden. En omdat ik hier een kind in mijn armen gedrukt kreeg (zie een gedeelte uit een van mijn eerdere blogs hieronder), de mensen ook echt veel gelatener zijn dan in het uitbundige en kleurrijke Oeganda en het zich razendsnel ontwikkelende Rwanda… Door de enorme contrasten. Daarom. Denk ik…

Over een paar uur ga ik het team opwachten op Bole International Airport. De zoektocht naar een goed gebalanceerd programma met projectbezoeken, geschikte excursies, redelijke accomodaties en een bus met ARKO (Alle Ramen Kunnen Open), een typisch Ethiopische keuken – en dat alles tegen faire prijzen - zijn zo goed als afgerond. Ik ben klaar om verder te stuiteren. Gebalanceerd en relativerend, dat wel.


Chow!


Het gedeelte uit blog van 9 november 2013 waar ik hierboven naar verwees:
Een vrouw zag me aankomen en stond op. Ze ging recht voor me staan en zei “Give me my money, or take my baby”, terwijl ze en heel klein slapend kind voor me hield. Ik schrok, had ‘t idee dat als ik het aan zou pakken, zij weg zou rennen en ik … Ik schudde langzaam mijn hoofd en liep snel door. Ik dacht even niets. Een paar straten verderop kwamen de vragen met tientallen tegelijk mijn hoofd binnen. Had ik wat moeten geven, wat had ze daarmee gedaan dan, was het ooit genoeg geweest of had het slechts verlichting van een dag geboden, had ik haar en de baby ergens moeten brengen, en zo ja waar dan? En de vraag die het langst bleef hangen en steeds terugkeerde: Hoeveel vrouwen lopen er nog meer op deze wijze met kind en ziel onder de arm rond?!