Vier vragen
Door: Monirah
Blijf op de hoogte en volg Monirah
26 Februari 2015 | Ethiopië, Addis Abeba
Wat doe je, waar woon je, wat drink je, wat hoop je? Zomaar vier willekeurige, ogenschijnlijk onschuldige vragen die ik de meeste mensen hier op straat niet zou durven stellen. Want als ik de vragen terug zou krijgen, zou ik me schamen voor mijn eigen antwoorden.
Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt, ik woon in een pastorie (als je weet wat dat is) in een ontwikkelde wijk vlakbij Rotterdam, ik drink een lekker wijntje op zijn tijd en ik hoop nog vaak in het vliegtuig te stappen om…
Ik stel de vragen dus niet. Maar ik probeer de antwoorden wel te lezen in hun ogen. Al kijken ze mij maar vluchtig aan…
Vandaag liep ik door Ethiopie, een van armste landen van de wereld waar bijna de helft van de bevolking onder de armoede grens leeft. Ik ging op pad om het Dorcas reisprogramma te doorlopen, restaurants te reserveren, te checken of kerken nog rondleidingen verzorgen, een afspraak maken om Lucy te ontmoeten. Van alles en nog wat. Dingen waar geen van de 3 miljoen inwoners zich hier op 26 februari 2015 druk om maakte. Immers 80% woont in krotten en durft waarschijnlijk nog niet eens te wijzen naar een restaurant.
Honderden, wel duizenden bedelaars lopen, kruipen of rollen hier rond. Op de trottoirs moet je al zoekende opletten dat je er niet over een struikelt. Echt, ik heb er vandaag een voor z’n benen getrapt. Ik heb de beste oude blinde man wat gegeven. Mijn excuses, een flesje water en wat coins. Kinderen houden zich bezig met schoenen poetsen. Lemen hutjes, dan weer kartonnen dozen worden afgewisseld met enorme moderne kantoorgebouwen. Dan weer ruik je ineens bij een muurtje een enorme stank. Urine.
En ik maar zoeken naar een geschikte bus, en vragen stellen. Soms in gedachten aan hen die ik tegenkom, soms hardop aan mezelf…
Chow
Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt, ik woon in een pastorie (als je weet wat dat is) in een ontwikkelde wijk vlakbij Rotterdam, ik drink een lekker wijntje op zijn tijd en ik hoop nog vaak in het vliegtuig te stappen om…
Ik stel de vragen dus niet. Maar ik probeer de antwoorden wel te lezen in hun ogen. Al kijken ze mij maar vluchtig aan…
Vandaag liep ik door Ethiopie, een van armste landen van de wereld waar bijna de helft van de bevolking onder de armoede grens leeft. Ik ging op pad om het Dorcas reisprogramma te doorlopen, restaurants te reserveren, te checken of kerken nog rondleidingen verzorgen, een afspraak maken om Lucy te ontmoeten. Van alles en nog wat. Dingen waar geen van de 3 miljoen inwoners zich hier op 26 februari 2015 druk om maakte. Immers 80% woont in krotten en durft waarschijnlijk nog niet eens te wijzen naar een restaurant.
Honderden, wel duizenden bedelaars lopen, kruipen of rollen hier rond. Op de trottoirs moet je al zoekende opletten dat je er niet over een struikelt. Echt, ik heb er vandaag een voor z’n benen getrapt. Ik heb de beste oude blinde man wat gegeven. Mijn excuses, een flesje water en wat coins. Kinderen houden zich bezig met schoenen poetsen. Lemen hutjes, dan weer kartonnen dozen worden afgewisseld met enorme moderne kantoorgebouwen. Dan weer ruik je ineens bij een muurtje een enorme stank. Urine.
En ik maar zoeken naar een geschikte bus, en vragen stellen. Soms in gedachten aan hen die ik tegenkom, soms hardop aan mezelf…
Chow
-
26 Februari 2015 - 19:06
Daniëlle Van Dorp:
Wow, mooi geschreven (toch maar goed dat je weer deelt en blogt)....ben er stil van! -
26 Februari 2015 - 21:21
Jany De Bruijn:
Dag Monirah ,veel dank voor je schrijven. Heel bijzonder deze contrasten, om er stil van te worden. Wens je nog goede dagen met zoveel vragen. De aandacht ..............., van wie je lief is.
Wacht je volgend bericht af.
Met hartelijke groeten van Jany
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
